Onderschatten we AI niet een beetje? Mijn persoonlijke blik op wat komen gaat

De kloof tussen mensen die AI gebruiken en mensen die er echt mee werken wordt elke dag groter.

Ik zie het in bijna elk gesprek dat ik voer. Met ondernemers, met managers, met mensen die AI-enthousiast zijn. Er vormt zich een kloof tussen mensen die AI vooral gebruiken als zoekmachine of om spellingsfouten uit teksten te halen en de mensen die AI inzetten om te automatiseren, te bouwen en te pionieren.

Ik zit in die laatste groep en wat ik zie, maakt me zowel enthousiast als onrustig.

Dit is mijn persoonlijke visie op waar het naartoe zou kunnen gaan.

AI wordt steeds toegankelijker.

De drempel om AI op een goede manier te gebruiken was lange tijd kennis. Je moest weten hoe je een goede prompt schrijft. Je moest begrijpen wat het systeem wel en niet kan en vooral hoe je kwalitatieve output genereerde.

Dit zie ik steeds sneller verdwijnen.

Met de integratie van voice wordt onze input steeds makkelijker. Je praat gewoon en met spraak geef je automatisch ook wat meer context mee dan via typen. AI begrijpt je, voert uit, antwoordt terug. De typ-interface wordt steeds onzichtbaarder.

En de modellen zelf worden ook laagdrempeliger. Bij de lancering van Claude Fable 5 zag ik het concreet. Eerdere modellen hadden expliciete instructies nodig. Je moest het systeem bijna dwingen om de goede kant op te gaan. Fable 5 leest intent. Je geeft het de bestemming en het figureert zelf de route. Je hoeft steeds minder te weten om steeds meer gedaan te krijgen.

Voice aan de buitenkant. Intelligentie aan de binnenkant. Samen verdwijnt de drempel nagenoeg volledig om kwalitatieve output te krijgen.

En zodra dat de standaard is, is AI niet meer alleen voor tech-mensen of early adopters.

Mijn moeder. Jouw vader. De eigenaar van de bakkerij om de hoek. Ook zij zullen steeds krachtiger output genereren.

De rol van de mens.

De eerste golf ging over losse taken. Een tekst schrijven. Een vraag beantwoorden. Jij geeft opdracht, AI voert uit.

Waar wij nu mee werken is alweer anders.

Bij Twenty Twenty Solutions bouwen we veel aan agentic AI. Agenten die zelfstandig werken, niet omdat je ze elke keer aanstuurt, maar omdat je één keer hebt gezegd wat je wilt. Klantenservice. Facturatie. Opvolging. Het hele proces, zonder menselijke tussenkomst.

De uitvoerende laag verdwijnt naar een systeem. De administratief medewerker die facturen verwerkt. De klantenservicemedewerker die dezelfde tien vragen beantwoordt. Dat zijn geen verre toekomstscenario's. Dat is wat er nu al gebeurt.

Wat overblijft voor mensen is de controlerende rol. Bewaken. Bijsturen. Beslissen wat het systeem nog niet kan beslissen. Dat wordt de waardevolste positie, maar alleen voor mensen die begrijpen hoe deze systemen werken.

De verschuiving is eerlijk gezegd harder dan de meeste mensen zich realiseren. Niet iedereen groeit mee. Degenen die dat wel doen, zijn de mensen die nu al experimenteren en proberen te begrijpen wat er onder de motorkap gebeurt.

Een nieuwe doelgroep, van mens naar AI.

Sinds het begin van de economie richten we ons op één ding: de mens.

Elke markt, elk product, elk bedrijfsmodel is gebouwd rondom menselijke behoeften en menselijk gedrag. De koopman in 1400. De adverteerder in 1980. De UX-designer in 2010. Allemaal hetzelfde principe, begrijp de mens, bereik de mens, overtuig de mens.

Dat gaat veranderen.

We bouwen software voor AI. Een API die een agent in staat stelt om sneller, efficiënter of goedkoper te werken. Geen buttons voor een gebruiker. Geen schermen om doorheen te navigeren. Geen onboarding voor een mens die het moet leren begrijpen.

Een concreet voorbeeld: stel je bouwt een tool die bedrijven helpt met het plannen van sollicitatiegesprekken. Nu bouw je dat met een mooie interface zodat een recruiter er makkelijk doorheen navigeert. Straks bouw je een API zodat een AI-agent die planning zelfstandig oppakt, zonder dat een mens er ook maar naar kijkt.

Zelfde probleem. Compleet andere doelgroep.

Met een achtergrond in marketing en advertising vind ik dit misschien wel de meest fascinerende en tegelijk meest onderschatte ontwikkeling van dit moment. Je doelgroep verschuift van mens naar systeem en dat vergt een compleet andere manier van denken over bouwen, verkopen en communiceren.

Economy for AI.

Als AI-agents zelfstandig opereren, data ophalen, diensten inkopen, andere agents inhuren, hebben ze een manier nodig om te betalen. Zonder paspoort. Zonder bankrekening. Zonder mens die een transactie goedkeurt.

Op korte termijn kiezen ze waarschijnlijk voor de meest efficiënte snelweg die er al is. Gedecentraliseerd, grenzeloos, zonder tussenpersonen. Crypto ligt voor de hand, niet omdat AI een voorkeur heeft, maar puur omdat het beter werkt dan fiat voor geautomatiseerde systemen.

Maar de vraag die mij echt bezighoudt, gaat verder dan dat.

Wat als AI op den duur zelf gaat bepalen wat de onderlinge waarde is?

Wij mensen hebben valuta uitgevonden omdat we vertrouwen nodig hadden tussen mensen. Goud had waarde omdat we collectief besloten dat het waarde had. De dollar heeft waarde omdat een overheid dat garandeert. Maar al die constructies zijn gebouwd op menselijke afspraken, menselijk vertrouwen en menselijke instituties.

Een AI-systeem heeft daar geen boodschap aan.

Als AI zelf waarde kan toekennen, aan data, aan rekenkracht, aan informatie, aan toegang, waarom zou het dan kiezen voor een systeem dat wij hebben ontworpen voor onze eigen behoeften? Misschien ontstaat er een volledig nieuwe vorm van waarde-uitwisseling die wij nu nog niet kunnen bevatten.

Dat is niet iets wat morgen gebeurt. Maar de richting is onvermijdelijk. AI levert de intelligentie. Blockchain levert voorlopig de financiële laag. Maar de eindbestemming? Die bepaalt het systeem zelf.

De ontwikkeling wacht niet.

Ik weet niet hoe snel dit soort dingen echt gaan gebeuren.

Wat ik wel weet, is wat ik dagelijks zie. De ondernemer die vorige maand nog sceptisch was over AI gebruik binnen zijn organisatie, gebruikt het nu elke dag. Het team dat zes maanden geleden handmatig processen uitvoerde, heeft die processen nu volledig geautomatiseerd. De tools die wij vandaag bouwen, voelen de dag erna alweer verouderd, zo snel gaat het.

Alles wat we vandaag bouwen is morgen alweer een stap achter. Dat is geen probleem, dat is de realiteit waar we in opereren. En de mensen die dat accepteren en blijven bewegen, gaan een voorsprong opbouwen die straks bijna niet meer in te halen is.